که چون تو شدی باز نایی دگر

پس پیری از ما ببرد روان

چو او پیر شد بازگردد جوان

تو تا ایدری شاد زی غم مخور

به امروز ما باز کی در رسیم

که تا پیش تازیم پیش از پسیم

بگفت این و گلبرگ پرژاله کرد