بگفت این و گلبرگ پرژاله کرد

که چون تو شدی باز نایی دگر

به امروز ما باز کی در رسیم

که تا پیش تازیم پیش از پسیم

ز خونین سر شک آستین لاله کرد

دو نرگس شدش ابر لولو فکن

به باران همی شست برگ سمن