دل جم ز بس خواهشش گشت نرم

ز خونین سر شک آستین لاله کرد

دو نرگس شدش ابر لولو فکن

به باران همی شست برگ سمن

نهان گفت کای گنج فرهنگ و شرم

از آن راز بیرون نیارم همی

که از جان به بیم ام نیارم همی