نهان گفت کای گنج فرهنگ و شرم

دو نرگس شدش ابر لولو فکن

به باران همی شست برگ سمن

دل جم ز بس خواهشش گشت نرم

از آن راز بیرون نیارم همی

که از جان به بیم ام نیارم همی

هم از بخت ترسم که دمساز نیست