کرا بخت فرخ دهد تاج و گاه

نباید که جایی بمانی به دام

کرانیست دل خوش به نیکی خویش

گنه زو بود گر بد آیدش پیش

چو خرسند نبود ، درافتد به چاه

همه کس پی سود باشد دوران

نخواهد کسی خویشتن را زیان