چو خرسند نبود ، درافتد به چاه

کرانیست دل خوش به نیکی خویش

گنه زو بود گر بد آیدش پیش

کرا بخت فرخ دهد تاج و گاه

همه کس پی سود باشد دوران

نخواهد کسی خویشتن را زیان

ز بس لابه و مهر و سوگند و پند