بدان مژده از دیده بان خاست غو

که گرشاسب زد نعره ای از دره

همی آمد آشفته چون پیل مست

به بازو کمان، گرز و خنجر به دست

دویدند پیش سپهدار نو

همی گفت هر کس که یزدان سپاس

که رستی تو از رنج و ما از هراس