دویدند پیش سپهدار نو

همی آمد آشفته چون پیل مست

به بازو کمان، گرز و خنجر به دست

بدان مژده از دیده بان خاست غو

همی گفت هر کس که یزدان سپاس

که رستی تو از رنج و ما از هراس

بی آزار باز آمدی تن درست