بی آزار باز آمدی تن درست

دویدند پیش سپهدار نو

همی گفت هر کس که یزدان سپاس

که رستی تو از رنج و ما از هراس

از آن اژدها کین نبایست جست

چو نتوان ز دشمن بر آورد پوست

ازو سر به سر چون رهی هم نکوست