از آن اژدها کین نبایست جست

همی گفت هر کس که یزدان سپاس

که رستی تو از رنج و ما از هراس

بی آزار باز آمدی تن درست

چو نتوان ز دشمن بر آورد پوست

ازو سر به سر چون رهی هم نکوست

یل نیو گفت آنکه بدخواه ماست