چو دریا نمایدت در خوشاب

که نیز آنچه الفغدی از جاه اوست

نباید شد از خنده شه دلیر

نه خندست دندان نمودن ز شیر

همی جوی در و همی ترس از آب

اگر چه پرستی ورا بی شمار

برو بر مکن ناز و کشی میار