از اندیشه بر جانش انبوه بود

به گفتار شیرین فریبنده مرد

کند ، آنچه نتوان به شمشیر کرد

همه شب چنین جفت اندوه بود

چو برگشت گرشاسب از آوردگاه

پذیره شدش زود مهراج شاه

جهان دید کوبان سمندش به نعل