منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان

پیراهن صبوری ایشان دریده ای

از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک

در دلبری به غایت خوبی رسیده ای

معذور دارمت که تو او را ندیده ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا

بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده ای