معذور دارمت که تو او را ندیده ای

از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک

در دلبری به غایت خوبی رسیده ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا

بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده ای