آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا

در دلبری به غایت خوبی رسیده ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان

معذور دارمت که تو او را ندیده ای

بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده ای