نه از زخم شد مانده ، نز جنگ سیر

به یک ره فزون از هزاران سوار

سنان کرده بد در کمرش استوار

نه بر زین بجنبید گرد دلیر

تو گفتی تنش کوه آهن کشست

همان اسپش از باد و از آتشست

ز بس کشته کافکنده از پیش و پس