تو گفتی تنش کوه آهن کشست

سنان کرده بد در کمرش استوار

نه بر زین بجنبید گرد دلیر

نه از زخم شد مانده ، نز جنگ سیر

همان اسپش از باد و از آتشست

ز بس کشته کافکنده از پیش و پس

خروش سروش آمد از برکه بس