وگر زنده پیلی فکندی ز پای

همان شاه مهراج بر جنگجوی

نهاده ز که دیده بر ترگ اوی

اگر گردی از زین ربودی ز جای

ز که با سپه نعره برداشتی

غو کوس از چرخ بگذاشتی

مه پیلبانان شد آگه که بخت