مه پیلبانان شد آگه که بخت

وگر زنده پیلی فکندی ز پای

ز که با سپه نعره برداشتی

غو کوس از چرخ بگذاشتی

ربود از بهو تخت و ، شد کار سخت

نه با چرخ شاید به نزد آزمود

نه چون بخت بد شد بود چاره سود