ربود از بهو تخت و ، شد کار سخت

ز که با سپه نعره برداشتی

غو کوس از چرخ بگذاشتی

مه پیلبانان شد آگه که بخت

نه با چرخ شاید به نزد آزمود

نه چون بخت بد شد بود چاره سود

بیامد بر پهلوان سوار