بدرید چاردش و بفکند پست

به ساز گریز اندرون هر کسی

چو شیر ژیان جست از افراز تخت

گرفتنش گلوبند و بفشارد سخت

دهانش بیا کند و دستش ببست

همیدونش بر دوش زنگی نهاد

نهانی برفتند هر دو چو باد