نهانی برفتند هر دو چو باد

بدرید چاردش و بفکند پست

دهانش بیا کند و دستش ببست

همیدونش بر دوش زنگی نهاد

به راه و به خواب و به بزم و شکار

نباید که تنها بود شهریار

به زودی کشد بخت از آن خفته کین