به راه و به خواب و به بزم و شکار

دهانش بیا کند و دستش ببست

همیدونش بر دوش زنگی نهاد

نهانی برفتند هر دو چو باد

نباید که تنها بود شهریار

به زودی کشد بخت از آن خفته کین

چو بیداری او را بود در کمین