دهانش بیا کند و دستش ببست

چو شیر ژیان جست از افراز تخت

گرفتنش گلوبند و بفشارد سخت

بدرید چاردش و بفکند پست

همیدونش بر دوش زنگی نهاد

نهانی برفتند هر دو چو باد

به راه و به خواب و به بزم و شکار