به اندرز چندم پدر داد پند

که بایست شد با منت جنگجوی

به گیتی همی مانی ای بدگهر

که هر چند به پروری زشت تر

که هرگز مگر دان ورا ارجمند

من از پند او روی برگاشتم

ترا سر ز خورشید بگذاشتم