ترا سر ز خورشید بگذاشتم

به اندرز چندم پدر داد پند

که هرگز مگر دان ورا ارجمند

من از پند او روی برگاشتم

شناسند یکسر همه هند و سند

که هستی تو در گوهر خویش سند

یکی تنگ توشه بدی شوربخت