بشوید نبارد دگر جای نم

ز دریا درون هر شب ابری بلند

برآید، غریونده چون دردمند

به آب مژه هر پی اش بیش و کم

ز مینو چو آدم برین که فتاد

همی بود با درد و با سرد باد

ز دل دود غم رفته بر آفتاب