همی بود با درد و با سرد باد

به آب مژه هر پی اش بیش و کم

بشوید نبارد دگر جای نم

ز مینو چو آدم برین که فتاد

ز دل دود غم رفته بر آفتاب

دو دیده چو دریا، دو رخ جوی آب

به صد سال گریان بد از روزگار