چو پیلان از آنجای گردند باز

بر آن بوی کشته دوند از کمین

به خشم آن زمین زیر و از بر کنند

درخت فراوان ز بن بر کنند

شوند آن گره در شب دیر باز

مر آن پیل را پاره پاره ز نیش

کنند و ، برد هر کسی بهر خویش