که گفت این جهان گوهری بد زبن

چنین گفت این آن شناسد درست

که گیتی همو آفرید از نخست

ولیک از پدر یاد دارم سخن

که یزدان چنان گوهر ناب کرد

گدازیدش از تف و جوشاب کرد

ز جوش و تفش باد و آتش فراشت