چو موی سر زنگی آب از شکن

ز خوشی زمین چون دل شاد بود

ز باران هوا چون کف راد بود

چو رنگ رخ یار شاخ از سمن

خروش رباب و هواهای نای

ره چنگ و دستان بر بط سرای

همی آمد از بیشه هر سو فراز