خروش رباب و هواهای نای

ز باران هوا چون کف راد بود

چو رنگ رخ یار شاخ از سمن

چو موی سر زنگی آب از شکن

ره چنگ و دستان بر بط سرای

همی آمد از بیشه هر سو فراز

نه گوینده پیدا، نه دستان نواز