گلش خوردنی پاک و خشبوی بود

زمینش ز بس بیشه زعفران

چو دیبای زرد از کران تا کران

ز بس گل که هر جای خودروی بود

درخت گلی بد که چون آفتاب

بدیدی ، شکفتی هم اندر شتاب

فروتاختی سوی خورشید پست