که اسپ دوان گردش اندر نیافت

سواری برون شد شتابان چو تیر

کز ایشان یکی را کند دستگیر

گریزنده یک پای از آنسان شتافت

دگر دید بر مرز دریای ژرف

یکی گرد کوه از سپیدی چو برف

همه که چنان روشن و ساده بود