ز چرح اختر از بیم بگریخته

به مرجان در از بردن جان نشان

ز جان سیر گردان و وز جنگ نه

روان راهش و چهره را رنگ نه

شب از روز دست اندر آویخته

پری بی هش از بانگ و دیوانه دیو

زمین پر ز آوای و که با غریو