مرا باش بر پندی آموزگار

کنون هم ز من نیست کس خوار تر

سپهبد گشاد از مژه جوی خون

بدو گفت کی نیکدل رهنمون

که باشد ز گفتار تو یادگار

چنین گفت دانا که باری نخست

ز هستی یزدان شو آگه درست