سیه شان تن و دل سیه تر ز تن

بسی پیکر مردم ومرغ و باز

ز گردش میان هوا پر باز

گروهی شمن گرد او انجمن

گرفته همه لکهن و بسته روی

که و مه زنخ ساده کرده ز موی

چنان بد مر آن بی رهان را گمان