که و مه زنخ ساده کرده ز موی

گروهی شمن گرد او انجمن

سیه شان تن و دل سیه تر ز تن

گرفته همه لکهن و بسته روی

چنان بد مر آن بی رهان را گمان

که هست او خدای آمده ز آسمان

فرشتست گردش بپر هر که هست