گره زد بر ابروی و برتافت چشم

شبانی که او بر رمه شد سترگ

کشد گوسپندان چه او و چه گرگ

یل پهلوان چون شنید این ز خشم

چنین گفت کای پشت سخت تو کوز

کسی از شما زنده ماندست نوز

مه چرخ کین برکشید از نیام