هم از بی خرد پیر و کاهل جوان

دهد کاهلی مرد را دل نژند

در دانش و روزی ارد به بند

ز بی شرم زن تیره گردد روان

ترا چون نباشد غم کار خویش

غم تو ندارد کسی از تو بیش

سفر نیست آهو، که والاگهر