هر دم به قید سلسله در کار می کشی

اشک حرم نشین نهانخانه مرا

زان سوی هفت پرده به بازار می کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست

از خلوتم به خانه خمار می کشی

گفتی سر تو بسته فتراک ما شود