از خلوتم به خانه خمار می کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف

هر دم به قید سلسله در کار می کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست

گفتی سر تو بسته فتراک ما شود

سهل است اگر تو زحمت این بار می کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم