همی شد نوان که ز جنبیدنش

ستبری دو باز و مه از ران پیل

رخش زرد و دیگر همه تن چو نیل

همی ریخت غاز از غرنبیدنش

ز صدرش فزون ماهی خورده بود

ز پیش استخوان هاش گسترده بود

دل شیر جنگی برآورد شور