ز صدرش فزون ماهی خورده بود

رخش زرد و دیگر همه تن چو نیل

همی ریخت غاز از غرنبیدنش

همی شد نوان که ز جنبیدنش

ز پیش استخوان هاش گسترده بود

دل شیر جنگی برآورد شور

به یزدان پناهید و زو خواست زور