دل شیر جنگی برآورد شور

همی شد نوان که ز جنبیدنش

ز صدرش فزون ماهی خورده بود

ز پیش استخوان هاش گسترده بود

به یزدان پناهید و زو خواست زور

گشاد از خم چرخ تیری به خشم

زدش بر قفا، برد بیرون ز چشم