زدش بر قفا، برد بیرون ز چشم

دل شیر جنگی برآورد شور

به یزدان پناهید و زو خواست زور

گشاد از خم چرخ تیری به خشم

غریوی برامد از آن نره دیو

که برزد به هم غاز و که ز آن غریو

دمان تاخت کآید به بالا ز زیر