غریوی برامد از آن نره دیو

به یزدان پناهید و زو خواست زور

گشاد از خم چرخ تیری به خشم

زدش بر قفا، برد بیرون ز چشم

که برزد به هم غاز و که ز آن غریو

دمان تاخت کآید به بالا ز زیر

در غاز بگرفت گرد دلیر