که برزد به هم غاز و که ز آن غریو

گشاد از خم چرخ تیری به خشم

زدش بر قفا، برد بیرون ز چشم

غریوی برامد از آن نره دیو

دمان تاخت کآید به بالا ز زیر

در غاز بگرفت گرد دلیر

به خنجر یکی پنجه بنداختش