همی لاله رست از شخ سنگلاخ

نبودش برون راه کآید به جنگ

برو بر شد آن غاز زندان تنگ

ز خونش که شد در هوا شاخ شاخ

خروشش همی برگذشت از سپهر

دمش آتش و دود بر زد به مهر

چو بیچاره شد کوه کندن گرفت