چو بیچاره شد کوه کندن گرفت

همی لاله رست از شخ سنگلاخ

خروشش همی برگذشت از سپهر

دمش آتش و دود بر زد به مهر

ز بر سنگ خارا فکندن گرفت

به هر سنگ کافکندی از خشم و کین

هوا تیره گردید و لرزان زمین